Najstarsze systemy łączące obserwacje nieba z opisem zjawisk ziemskich wywodzą się z cywilizacji Bliskiego Wschodu. W starożytnych państwach tworzono zapisy dotyczące ruchu planet, faz Księżyca oraz cykli słonecznych. Dane te gromadzono w formie tabel, a następnie wykorzystywano do budowania wstępnych struktur interpretacyjnych.
W tym okresie obserwacja nieba była silnie powiązana z kalendarzem i organizacją życia społecznego. Uporządkowane rejestry zjawisk prowadziły do powstania wczesnych koncepcji podziału nieba, które później stały się podstawą różnorodnych tradycji astrologicznych.
